تبلیغات

وهم سبز
وبلاگ من
وبلاگ من
ایمیل من
[yahoo]

نویسندگان
شاهین شیرزادی (62)

موضوعات
General (62)

ماهنامه
مهر 1386 (1)
مرداد 1386 (1)
خرداد 1386 (2)
اردیبهشت 1386 (1)
فروردین 1386 (1)
اسفند 1385 (2)
بهمن 1385 (3)
دی 1385 (1)
آذر 1385 (1)
آبان 1385 (4)
مهر 1385 (7)
شهریور 1385 (5)
مرداد 1385 (4)
تیر 1385 (1)
خرداد 1385 (5)
اردیبهشت 1385 (1)
فروردین 1385 (1)
اسفند 1384 (2)
بهمن 1384 (3)
دی 1384 (3)

صفحات

1 2 3 4 5 6 7 ...


جستجو
جستجو در بلاگ


سایت ادبی دیگران ، ادبیات ایران و جهان
Seyed Ali Salehi
دوستان
شال گردن
خودم را ورق می زنم
شیوا . ش
خاطرات پراکنده
نیروانا
محمد ثقفی
آرتمیس
مجید موذنی
دکتر محمدرضا ترکی
نوشیدن یه چای داغ!
دکتر زرقانی
دختر نارنج و ترنج
روح خزنده ( فروغ )
شرق بهشت
نگار
دکتر کاووس حسن لی
آناهید
فاطمه
فاطمه اختصاری
صدیقه حسینی
علیرضا بدیع
جدیدترین فیلترشکن ها
پیچش
سایه
باران
هجران
گوگوش یک افسونگر
مرضیه
بنده در وبسایت دیگران !
عسل

آمار وبلاگ ..
بازدید های امروز :
بازدید های دیروز :
كل بازدید ها :
كل نظر ها :
كل مطالب :



10:10 ق.ظ<-پنجشنبه 19 مهر 1386<-پنجشنبه 19 مهر 1386

¤¤¤ سوره ¤¤¤                                  برای : فرزام. ز  ( والقلم )

- سلام ، مصدر کوچک !
خودت خوب می دانی برای تو ، 
امروز با امروز ، یا دیروز با فردا ،
تفاوت چندانی نمی کند .

( - مثلا همین گریستن !
دیده ای تا بحال از کسی ساعت بپرسد و بعد؟ - )

- آقای مصدر !
برای شما دیروز با دیروز ، یا امروز با فردا ،
تفاوت چندانی نمی کند.
با اینهمه ،
           چند دقیقه ی دیگر
وقت حضور شما
           فرا می رسد
بعد از این مربع ، شاعر ، تکلیف شما را با شناسه دوم مشخص خواهد  کرد

                                            [ مربع]

در قیام هرات
به دار آویخته بودی ام
و زیر تابوت ام را ، گرفته و می گریستی ...
طاووس ها      بر نوار لب هایت      منقار می زدند
و قارقار کافوری کلاغ ،
                     در استخوان های من درد می شد

و تو چه می دانی که درد چیست؟

و تو چه می دانی، که تاریخ ، در هجای اول من ، چگونه تحریف شد؟
تاریخ من درد می کند مونس !
بومسلم این خراسان       هوای خیانت دارد
انگار،          باید هزار بار،        به دار ،         بیاویزی ام مونس!
و تو چه می دانی ،
                     که من هنوز ، بابت آن تاسف کوچک، اشک می ریزم ...

آقای مصدر !
فرصت حضور شما تمام شد...
حالا جنازه ی شاعر       برای گریستن ،      
به چند نخ سکوت محتاج است
به چند نخ سکوت....

[سکوت ]


یک فوج گنجشگ بیمار،
بر شانه های تو  ایستاده اند.
همیشه صرف و نحو تو خوب بوده مونس
تو خوب می دانی که واژه ها
            همیشه سهم معینی از شناسه ها دارند
دلتنگ ، با شناسه ی اول
بیزار  ،  با شناسه ی دوم
و فعل عشق ،
                با کدام شناسه ملیح ترست؟
سکوت کن مونس       سکوت کن
صدای تو ،
             در استخوان هایم درد می شود

به جیم کدام معجزه ایمان بیاورم ؟

- ( و شاعر ،
             اصلا نمی داند ایمان چیست ) ...

دوباره
به چند سطر قبل برگرد
و زیر تابوت من بایست

همه ی حساب ها درست      اما      بروی شانه های من       دوباره حساب کن مونس...





ویرایش شده در تاریخ پنجشنبه 19 مهر 1386 و ساعت 11:10 ق.ظ

04:08 ق.ظ<-پنجشنبه 11 مرداد 1386<-پنجشنبه 11 مرداد 1386


کنار کاشی شکسته و فواره های زنده ،
سفالینه ای از من پیدا شد ،
هفتاد قرن قبل.

چوپان های کوچک
           با گله های میلیونی
                          از مراتع من گذشتند.
و در ارتفاع پروانه و آسمان من
ابلیس های بالغ را
          هتک حرمت شدند ،
                         فرشته های کوچک خدا ... 

حالا بردار
سگ های نقطه دار را .
           مرا  رجم کن که شیطان رجیمم
مرا رجم کن که از رحیم خدا ،
تا منتهای هجرت ،
          فلسفه ی استخوان را 
                                مرور کرده ام.
مرا رجم کن که توضیح سنگسارم
مرا رجم کن که تفسیر گورهای مونث م
و آیه های پرکنده
محصول کشتارگاه قلب من اند ...

روی کوره های تکبیر و مناره های مضطرب تازیانه ،
تصویر تار جمجمه ی دخترانه ی قبیله ،
غرامت تردید ابراهیم بود.

پدران علوی را بگو
شفای شکایت را ،
استمنای عقیم باید کرد .

حالا مواقع یک فنجان خدا ،
از کدام کران گریه می رسد؟
وقتی انتقام آیه ی آتش بود
لیلای مدفون برقع و ماهوت.
و از مراتع ایمان ،
حنجره ی خسته می رویید...

رسول قربانی و تبر !
کنار سفالینه های شکسته و قرون فواره ،
گوسفند محکوم را ،
اسماعیلی سر ببر ،
حالا ! 

Image and video hosting by TinyPic

پ. ن. ۱ : تصویر از آرشیو آرمان استپانیان
پ . ن. ۲ : یکی از قدیمی ترین دوستان وهم سبز ، شیوا ، بعد از دوازده ماه غیبت دوباره به دنیای مجازی بازگشته است.
با آدرس : http://loser18.blogfa.com





ویرایش شده در تاریخ پنجشنبه 11 مرداد 1386 و ساعت 04:08 ق.ظ

03:06 ق.ظ<-دوشنبه 21 خرداد 1386<-دوشنبه 21 خرداد 1386

از سکوت سالخورده ی اتاقم
                                 به جهنم جاری این خیابان 
                                                                  پنجره ایست
پنجره ای که از انگشتان تو می روید
و در لکنت توری پیراهنت
                                 برهنه ترین فرشته ها
                                                                  مرده اند...

من از دودکش های تاریکم
و از کتابت نابهنگام یک کابوس
                                 به درد نطفه رسیدم .
مرا به فارسی قرائت کن
مرا به فارسی
                       مرا قرائت کن که مادریم را در زبان تو یافتم
و شیواترین تکلم را ،
در چشم هات ،
                       که اربعین آهوهاست 
در اجتماع ابروانت ،
                       که نستعلیق میرزا
و نقره کارترین قلمدان ها
                       که از پیراهن تو می روید ...

از سکوت سترون اتاق م
به غلیان ذهن باغ
                       تنها جوانه ایست که از چشمان تو می آید
از جنگل چشمهات ،
                       با میرزای کوچکش
                       و عطر خیس مزارع چای .

حالا شماره ی موهایت را بگو
دلم برای موهای بی شماره ات تنگ است
                       و از ازدحام لب هایت می ترسم
از تعدد انگشتانت
                       و کثرت چشم هایت می ترسم.
از سکوت موهایت که روایت دوم رودابه است
و حزن کبود این روضه ،
که از تمام مناره های باران پیداست.

تو از دودمان تهرانی
و از مانده های دودکش تاریک 
                  
       بافته است
موهای کودکی ات را ،
                          مادر.


پ . ن. موقتا تعطیل ...





ویرایش شده در تاریخ دوشنبه 21 خرداد 1386 و ساعت 03:06 ق.ظ

03:05 ق.ظ<-چهارشنبه 9 خرداد 1386<-چهارشنبه 9 خرداد 1386

¤¤¤ تسلی ¤¤¤                                               به رفیق نازنینم :  ش. ش

 من
از پشت ِ سینه بند ِ غروب
سیب ِ سرخ ِ روشنی را دزدیده ام
سیب و سرود ِ ممنوعه را .

رفیق ِ راه ِ نیمه
                     و
                         اندوه ِ دیرینه
من آخرین ستاره – سوری  ِ سال را ،
کنار ِ انگشتان ِ شعله ور ِ مادرم
گریسته ام
کنار ِ خاموشی ِ خمیده ی پدر .

رفیق ِ گریه
              و
                 شانه – تکیه ی درد !
می دانم که مادرت
پشت ِ پرنیان ِ پیراهن ِ درخت
چشم گذاشته بود -
و هیچ وقت ندانست
که تو
در ترس ِ تاریک ِ کدام گنجه گم شدی ...

من ،
انحنای گریه را بر گونه های گلایه ات دیده ام
نوسان ِ نفرت را
در نشاط ِ حنجره ات .
اما ،
از نزول ِ اینهمه کتاب
                           و
                            هبوط این همه نبی
                                                   می دانم
حتی خدای خط خورده از خوابهای ما ،
به اندازه ی آشفتگی ِ یک اندوه
تنهاست .

رفیق ِ دیروزهای دشنام و مویه های امروزی ،
بغض ِ بی هقاهق ِ سینه ی بریده بریده ات را ،
به روشنای  شانه ام
                          تکیه ی گریه کن
یا به تاریکنای سینه ام
                          گریز ِ درد .

با تو قسمت می کنم
                   سیب و سرود ِ ممنوعه را
سیب ِ سرخ  ِ روشنی را 
                  که دزدیده ام
                  از پشت ِ سینه بند ِ غروب .





ویرایش شده در تاریخ چهارشنبه 16 خرداد 1386 و ساعت 02:06 ق.ظ

05:05 ق.ظ<-جمعه 14 اردیبهشت 1386<-جمعه 14 اردیبهشت 1386

¤¤¤ تصویر ¤¤¤

تار می زند
      
در گیسوانت
        
بانوی سیاه پوش ِ تمامی ِ شب ها.
وقتی كه آسمان ِ من
لباس ِ گشاد ِ ابر برتن ،
بر صندلی چرخدار می گذرد.
علیلند ،
    فرشته های معلق ِ در دود ِ سیگارم.
یك فنجان ِ تلخ از موهایت می نوشم ،
و لیلای لای لبهای را ،
كه از لابلای خطوط ِ لامسه و ادراك‌،
لای لبهایم.

بانوی كوچك ِ یك آسمان و یك شطرنج ِ تمام ،‌ دوست داشتنم !
كلاغهای اندوه ِ من ،
در آسمان ِ ذرت و گندم ِ گونه هایت ،
نشسته بر شانه ی مترسك ِ‌فواصل ،
صابون ِ‌عشق می جوند.
بانوی كوچك ِ بی گلایه و اندوه ،‌دوست داشتنم !
در كدرناكی ِ تنگ ادراكم ،
با قامتی ماهیانه ،
زلال می روی.
با قامتی جاری تر از چتری كه باران ...

لباس ِ گشاد ِ ابر بر تن ،
بر صندلی چرخدار می گذرد ،
آسمان من .

عصای رعد بر زانوان
                            و
                              عینك كوری بر چشم.

زخمه ی نور می ریزند
بر گیسوان تو
بانوان ِ‌كوچك ِ روشنایی.
یك فنجان ِ تلخ از موهایت...






ویرایش شده در تاریخ شنبه 15 اردیبهشت 1386 و ساعت 03:05 ق.ظ

03:04 ق.ظ<-پنجشنبه 16 فروردین 1386<-پنجشنبه 16 فروردین 1386

¤¤¤ دوگانه ¤¤¤                  برای ا. و : دختری که مثل همه بیهوده مرده است

(۱)

از پنجره ی نیمه باز  ِ اتاق ،
                به داخل می خزیدند ،
                                  جنازه های عمودی.
و بوی گود  ِ قبرستان ،
                در مشام  ِ ملحفه ها می پیچید.
- چقدر این دیوار ها ، 
                سیگار می کشند ؟
چقدر عبوسانه راه می روند ،
               زرافه های شعله ور
ِ
 خواب های من ؟
چقدر فلوت و استخوان ساق
ِ
 شکسته ی پا ،
                               در نی زارهای حنجره ام ؟

( ۲ )

آفریقای من ،
              سپید ِ سپید بود
              سپیدتر از برهنگی  ِلطیف ِ اندام های تو ،
              سپیدتر از جنگل  ِ انبوه  ِ توی چشمهایت خوابیده ،
جغرافیای عاشقانه ی من ، کوچک بود
              کوچک تر از پرنده ای که توی پیراهنت ، پرواز می شود
              کوچک تر از شهوت  ِسرخی که زیر  ِ پوستت جریان.
بسامد  ِ لبخند من ،
با باریکنای ارتفاع ِ یک سیگار ،
             در درازای کوتاه  ِ دری بی لولا ،
             بر پلکان  ِ بی پایان  ِ بالکن ،
             بر خواب  ِ سرخ
 لاله های الکن  ِ مدهوش ،
                                                    به ارتفاع  ِ قله گی خویش می رسد.
و خواب  ِ خاکستری  ِ میخک های کوفته بر مساحت  ِ دیوار ،
از پلک های ظهر  ِ جمعه ام سنگین تر می شوند.

نام  ِ تو :
خمیدگی  ِ لبهای
مصروعم
و سرفه های مسلولانه ی شعرم ،
                               در بسامد  ِ سل.
نثار  ِ تابوت  ِ روشن  ِ چشمهایت ،
تاریکنای دست  ِ مفرد  ِ من .
و پنجره هایی که معبر  ِ کفن پوشان  ِ عمودی.
با بوی گود  ِ قبرستان.

Image and video hosting by TinyPic
تصویر از کارهای سالوادور دالی




ویرایش شده در تاریخ چهارشنبه 16 خرداد 1386 و ساعت 02:06 ق.ظ

02:03 ق.ظ<-چهارشنبه 23 اسفند 1385<-چهارشنبه 23 اسفند 1385

¤¤¤ تا ¤¤¤
                                                  [   به شیما
                                                  پرنده ای که از پرو به سلامت بازگشت
]
سلام خواهرانگی ِ  نازنین ِ  ندیده ام
چند وقتیست که از خون  ِ تو خبری نمی رسد
به کدام گلدان ، دیفن باخیای به این زودی؟
نگرانت شده ام خواهر
و روی سفیدی این برفهای سردتر از زمستان
رد 
 ِ پایی ندارمت.

چرا خبری از سلامت  ِ سلیس و سادگی  ِ ستاره گونه ی رفاقت - نمی دهی؟
به کدام باد رفته ای به این زودی؟
نشانه ای از نشانی ات ندارم
وگرنه به خواهرانگی ها قسم.

گلم !
پنجره ر ابرای وزیدنت باز مانده ام.
خبری.
نگرانت مانده ام خواهر.

- کم کم -
تا سلام ِ  ساده ی ستاره های سلیس ِ  سلامتت
خدا کمی حافظ .

 
تصویر از : آرشیو عکس محمد غزالی



ویرایش شده در تاریخ پنجشنبه 24 اسفند 1385 و ساعت 01:03 ب.ظ

03:02 ق.ظ<-سه شنبه 1 اسفند 1385<-سه شنبه 1 اسفند 1385

¤¤¤ هفت ¤¤¤

 اول :

در ابتدای بادبادک ،
گلایه ای نبود از باد و باران ِ گاه و بیگاهی که ناگهان.
در ابتدای بادبادک ،
لبخند ِ ماه بود و تنهایی ِ نقره فام ِ ما.
در ابتدای گلایه بودیم
در انتهای نخ.
سفال ِ متخلخل عشق .
بارانی که بی وقفه از خاکستری ِخیس ِ آسمان.
شعرهای خیس ِ خط خورده.
دفتر ِ مچاله ی نقاشی .

در انتهای گلایه ایم
در ابتدای یاس فلسفه ناکی که از لابلای اوراق ِ زرد ِ کمی پوسیده ،
به بوسه های کالمان رسوخ.
ما کودکی را
از ابتدای بادبادک ،
تا ابتدای بادبادک ،
غریبانه شکنجیده ایم.

معصومانه ی اول من !
از باران و باد ِ بیگاه و گاهی که ناگهان ،
گلایه ای نیست.
از خدایی که
سیال ِ خیس خورده ای بود ،
جامانده در مشت های گره کرده ی رابطه.
از خدایی که
تکه تکه های معصوم ِ پروانه ای که شهیدترین حشره ی ماقبل ِ این تاریخ.
از خدایی که جز عبور ِ گیج گلی وحشی
در مشام ِ خیس ِ بهار...

دوم :

معصومانه ی اول  ِ من !
روبروی شکستگی  ِ شقیقه های منقلب  ِ پدر ،
روبروی حجب  ِ گیس بریده ی سومین علاقه ی قلبی ،
از کدام رویای کلاغ شده باید حرف زد؟
از کدام دریای نشسته به کشتی  ِ ارواح ؟
از کدام عجو.زه ای که
باکره
در مشام  ِ خوابهای مشترک  ِ ما
هی رفت و
             هی آمد و
                         هی خوابید؟
از کدام مردمک  ِ متورم  ِ مشکوک؟
چشمان  ِ تو  آلوی خیس و ذرت  ِ شیرین ،
بازوان  ِ تو مترسکان  ِ کلاغ زده .
از استخوانهای پوسیده ی کدام پرنده ی منقرض؟

سوم :

مرا در بسترت بخواب - عروسکانه بخوابانم - عروسکم !
مرا با زیتون  ِ نپرورده ی توی مشتم ،
به حرمت  ِ سپیدترین  ِ ملحفه ها بسپار.
مرا -
        معصومانه ی اول من !
مرا در کودکانگی لبهایت ،
مرا با شانه های آلود به ساحل و شن و شنای سوخته ،
مرا با غروب  ِ گشوده ی بازوانت ،
مرا به لاک  ِ عمیق لاک پشت
میهمان کن.


چهارم :

کسی پشت پیراهنم گریسته بود
کسی پشت کوچه ی پیوند
با پایی که زخم  ِ زخم
با ناخنی شکسته و گیتاری بدون سیم
ترانه ای را تر می کرد
کسی پشت  ِ خوابهای من
با حدقه های پهناورش
بر تبر و کنده های نیمسوز
پرواز  ِ مرگ داشت
کسی پشت  ِ گریه های من
تابوت می فروخت
کسی پشت  ِ مردنم
فانوس می شکست
کسی که مثل  ِ همه
بیهوده مرده بود

پنجم :

سکوت سازهایمان
چه حزن  ِ غریبی دارد
نازنین  ِ ناشکیبایم !
ناشکیبای نازنین  ِ هیچ کس
چه حزن  ِ غریبی به لکنت  ِ کوچک  ِ شیشه ،
شبیه ضربه های پنجه ی پیچک ،
چه نازنینانه ،
در آیینه های آلوده به آه و ابریشم
گنگ  ِ مبهم و محو  ِ ناگزیر
تنها مانده ام بدون  ِ مردمک  ِ صمیمی  ِ چشمت.
تنها مانده ام معصومانه ی من .

ششم :
خدا
در ابتدای بادبادک بود
لیلا
در انتهای صعود
من ،
زنده نبودم.
رابطه ،
کنسرو  ِ کلاغ .
معصوم  ِ من ،
زیر خروارها ماتیک و لباس زیر.
زیر خروارها کنت و بهمن و تیر و خرداد  ِ داغ  ِ داغ .
زیر خروارها الاکلنگ و تاب و تابوت  ِ شکسته ی چوبی .
زیر خروارها خروس اخته و مرغابی  ِ  مرده .
معصوم  ِ  من
صدها قرن پیش
در تردد تاتار
به یغما / به تعرض / به تجاوز مرده بود
معصوم من
در قرون  ِ موذی  ِ ماضی
معصومانه به غارت  ِ دشمن.
معصوم  ِ من قرن ها پیش پوسیده بود
تا استخوان  ِ خام.

آخر :

در انتهای نخ ،
شکست  ِ  سفال متخلخل  ِ  عشق -
در انتهای نخ ،
ابتدای کرکس و کافور.
در انتهای نخ ،
.
.
.
سقوط از صعود  ِ  صد و هشتاد درجه ،
به غرب وحشی  ِ  وحشی.
به قلب  ِ  شمال از شمال  ِ  شرچی شهر  ِ  تو را عاشقانه .
به حرکت  ِ  اتوبوسی به نام هوس .
معصومانه ی من !


Image and video hosting by TinyPic



ویرایش شده در تاریخ یکشنبه 27 اسفند 1385 و ساعت 02:03 ق.ظ

Designers
LostLord+Alireza Asgari